Aslında bunun geçici bir süreç olacağını, zamanla benimle çok iyi arkadaş olacağını biliyordum, ona biraz zaman vermeliydim sadece ve düşündüğüm gibi oldu. Zaman geçtikçe N.A. bana alıştı, güvenmeye başladı ve benimle işbirliği yapmaya başladı. Canının yanacağı zaman uygulamaları ona açık bir dille ifade ettim.





IM ilaç uygulamaları canını çok yakıyordu, her uygulama sonrası ona gülen yüz çıkartması vererek bu acıyı biraz hafifletmeye çalıştım. Daha sonra ekipçe bu yaklaşımı sergilemeye başladık. Gülen yüz çıkartmalarını almak onu çok mutlu ediyordu. Biriktirdiği bu çıkartmaları bir süre sonra kendisine ilaç uygularken canını en az yakan hemşireye vereceğini söyledi ve öyle de yaptı. Artık N.A’ dan çıkartma almak bizim için önem kazanmıştı. Ne de olsa bu meslekte “elinin hafif olması” kavramı çok popülerdi.





N.A’ nın simli boyaları da onun için çok önemliydi. Simli boyalarını mümkün olduğu kadar az kullanırdı bitmesin diye. Bir gün sadece bana bir resim yapsan ne yapardın diye sordum. Beyaz plastik tabağın içine en sevdiği simli boyalarını kullanarak resim yapmaya başladı, o anda annesi” Yavrum bitecek simli boyan” dedi. N.A ne dese beğenirsiniz “Emine ablam için bitebilir, yenisini alırız”.





O anda gözlerim doldu, çok mutlu oldum. Onun için çok değerli olan simli boyasını benim için kullanmıştı. Demek ki ben de onun için değerliyim dedim içimden. Resmi bittiğinde bana gösterdi “Bu sensin Emine abla “ dedi. Benim yüzümü çizmiş, gülen kocaman bir yüz.


Mesleğimle gurur duyuyorum, pediatrik hastalarla ilişki halinde olmak bugün beni çok mutlu ediyor,  böyle bir alanda çalıştığımın farkındayım ve N.A’nın gülen bir yüzü olduğumdan dolayı da ayrıca çok mutluyum.