Talasemi taşıyıcısı, preeklamsi tanılı ve daha önce üç kez düşük yapmış ikiz gebelik teşhisi ile yatan hastam “bu son şansımız diye bağırıyordu”. “ne olur biraz daha kalsınlar, şimdi alırsanız onları, şimdi koparırsanız benden çok şansları olmaz”, “yalvarırım beni boş verin, doktor bey” diyordu. Bir anne hayatı uğruna, dünya ya belki de bir iz bırakmak istiyordu. Hayatının belki de en zor kararı olacaktı, onlardan ayrılmak.

“Bir kaç gün takip edeceğiz sizi, bir kaç gün beklememiz gerekiyor, ancak sonuçlar pek iç açıcı görünmüyor” diyordu doktor, yineliyordu “bebeklerin hayatından daha da önemlisi sizin hayatınız”

Doktorun takip etmemi istediği şeyleri bir bir not aldım. Gecenin her saati, ne olursa olsun haber vermemi istedi. Bebeğin ve annenin hayatı doğru karar vermemize bağlıydı. Her saat başı tüm belirtileri gözden geçiriyordum. “İyi olacak değil mi hemşire hanım”, bende iyi olacağını ve erken doğmayacaklarını hissediyordum. Ancak bunu anneye söyleyemiyordum. Yalnızca bir birbirimize bakıp, gözlerimizle konuşuyorduk. Bazı acil testlerin sonuçlanmasını bekliyordum.

 Her saat başı bebeklerin hayata daha da sıkı tutunduğunu düşünüyordum bende anne gibi. Sabaha karşı tansiyonları düştü, kendini daha iyi hissettiğini söyledi. Korkulan olmamıştı. Bir anne pozitif enerjisi ile korkulanın olmasına izin vermemişti. “Birlikte enerjimizle başardık hemşire hanım, bu bizim iyi düşüncelerimiz, inandık ve başardık” Hastamız bir ay sonra doğum yaptı. Heyecanlı tam bir ay. İki küçük yaramaz doğdu Ali ve Ömer oldu isimleri.

Hiç unutmuyorum “birlikte başardık hemşire hanım, pozitif düşüncelerimiz bizi bugünlere getirdi” dedi ve ekledi “iki küçük melek sizin sayenizde hayata daha sıkı tutundu, sizleri hayatım boyunca unutmayacağım” dedi.

                                           Yazan: Derya Gökçek

                                           Acıbadem Kadıköy Hastanesi

                                           Kadın Doğum ve Pediatri Servisi

                                           Sorumlu Hemşire