Bugün sana, uzun zamandır içimde taşıdığım bir günü anlatmak istiyorum.
O gün sıradan bir pazar günü gibi başlamıştı. Yanımda oryantasyon sürecindeki bir arkadaşım vardı. Ona rehberlik etmeye, doğruyu göstermeye ve aynı zamanda hastalarıma en iyi bakımı vermeye çalışıyordum. Fakat hayat bazen hazırlıksız yakalıyor insanı.
Sadece birer saat arayla iki bebeğin solunum arreste girmesi, meslek hayatımda unutamayacağım anlardan biriydi. O anlarda zaman sanki durmuş gibiydi ama aynı zamanda her saniye çok hızlı akıyordu. Bir taraftan o minik cana, kurtarıcı soluk vermeye çalışırken diğer taraftan da soğukkanlılığımı koruyarak yanımdaki arkadaşıma “Mavi kodu başlatmasını, sonrasında acil arabasını getirmesini” söylüyordum. O an korkuya kapılacak zaman yoktu; sadece yapılması gerekenler vardı.
Hekim geldiğinde üzerimdeki yükün bir kısmı hafiflemişti. Çünkü artık mücadelede yalnız değildim. Ancak bedenim rahatlamış olsa da zihnim o günü bırakmadı. Eve gittiğimde yorgunluğum sadece fiziksel değildi; ruhum da yorulmuştu.
Bugün geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum: O an elimden gelenin en iyisini yaptım. Paniklemek yerine yönlendirdim. Bilgime, eğitimime ve deneyimime güvenerek hareket ettim. Mükemmel olmak zorunda değildim; sadece o an hastalarım için elimden geleni yapmak zorundaydım ve bunu yaptım.
Belki o günün ağırlığını hâlâ içimde taşıyorum. Belki zaman zaman o anlar aklıma geliyor ve kalbim yeniden sıkışıyor. Ama bu hisler beni güçsüz yapmıyor. Aksine, mesleğimi ne kadar büyük bir özveriyle yaptığımı gösteriyor.
Kendime şunu hatırlatmak istiyorum: Ben bir hemşireyim. Hayatla ölüm arasındaki ince çizgide görev yapan bir insanım. Her hastanın iyileşmesini sağlamak benim elimde olmayabilir ama her hastaya hak ettiği en doğru ve özenli bakımı sunmak benim elimde. Ben de bunu yapmaya devam ediyorum.
Bugün kendime biraz daha şefkat göstermeyi seçiyorum. Yaşadığım stresi inkâr etmeyeceğim ama onun beni tüketmesine de izin vermeyeceğim. Çünkü ben sadece güçlü olmak zorunda olan biri değilim; aynı zamanda dinlenmeye, duygularını yaşamaya ve gerektiğinde destek almaya hakkı olan bir insanım.
Sevgili kendim, o zor günü atlattın. Bugün hâlâ görevinin başındasın, öğrenmeye, öğretmeye ve hayatlara dokunmaya devam ediyorsun. Bununla gurur duyabilirsin.
Sevgiyle,
Acıbadem Kayseri Hastanesi
Yenidoğan Yoğun Bakım Hemşiresi
Zeynep Yalçın Kaya